Handgeschreven.

Ik ging schrijven omdat ik me verveelde. Dit is het resultaat.

Eigenlijk wil ik dit tegen je zeggen, maar dat durf ik niet. Er is ook geen reden tot. Het kwam in me op.

Dit ben ik. Met al mijn min en pluspunten. Ik ben chaotisch, ik ben overgevoelig. Ook wel eens over emotioneel. Ik hou van schrijven, muziek maken, door het bos wandelen. Ik hou van stilte, maar ik word er uit eindelijk bang van. Ik kan niet slapen als het stil is, daarom staat 3FM aan. Ik ben bang in het donker, ik geloof in geesten en in sterrenbeelden. Niet per se horoscopen. Ik ben af en toe naiëf, ik huil snel. Songpop kan ik niet, mijn reactie vermogen is te langzaam. Ik eet af en toe veel, of heel erg weinig. Ik was een stresseter, ik woog ooit 86 kilo. Ik heb een lieve familie, een puberend zusje en katten slapen in mijn bed. Ik werd laatst 26 geschat, waarschijnlijk omdat ik me ook niet 17 voel. Ik ben niet grappig, ook al zegt Michiel van wel. Ik wilde mijn haar rood verven, tot ik bedacht dat ik blond was. Ik val van trappen, ik maak de domste opmerkingen en ik haat mijn lichaam regelmatig.

Dus dit ben ik. Misschien dat ik vervelend ben en dat je je aan me ergert. Misschien vind je me leuk zoals ik ben. En nu ken je me wat beter, ik hoop dat je me leuk vindt.

Wat ben je mooi. 

Ik ben veel aan het treinen de laatste tijd. Door heel Nederland. Dit weekend was ik nog in Rotterdam en Maassluis en het weekend daarvoor in Nijmegen. Treinen is heerlijk. Nog nooit zo veel fijne muziek achter elkaar gehoord. Mijn nieuwe obsessie is The Kik. Ze maken me vrolijk. Met hun Rotterdamse accent. 

IK WIST NIET WAT IK ZAG. MOOIE BLAUWE OGEN EN EEN WAANZINNIGE LACH.

IK BEN VERLIEFD. VERLIEFD OP EEN PLAATJE. (The Kik – Verliefd op een plaatje)

Dat is toch fijn, heerlijk, leuk, dansbaar en lief? Stiekem ben ik gewoon gelukkig. Omdat alles zo fijn is. Omdat ik kan schrijven, lachen, luisteren, zingen en liefhebben. En ik hoop daar nog heel lang mee door te gaan. Ik ga binnenkort met vriendjes muziek maken en schrijven. Als het lukt zelfs opnemen. De longen uit mijn lijf zingen en genieten. Vooral genieten. Genieten van de muziek die ik hoor en de muziek die ik maak en dat gevoel vasthouden. Tot ik het moet loslaten.

Ik vind je lief.

Een verliefdheid in ontwikkeling. Een vriendschap die vervaagd. Meerdere vriendschappen die vervagen. Een oude vriendschap die weer opbloeit. Nieuwe ontmoetingen. Verbroken relaties. Boos, blij, opgelucht, kriebels, teleurstelling, stress, verdrietig, verbaasd, chaotisch, verveeld, muzikaal, doof, gek en veel meer.

Zo ben ik en dit gebeurt er de laatste tijd. Nouja, zo zie ik mezelf.

Een standaard.

Dat de wereld voor iedereen anders is. Ook in wat mensen aanspreekt. Bijvoorbeeld; een vriend van me zat naast me in de bus en hij herkent alle street art waar mensen dagelijks langs lopen, maar het niet opmerken. Ik heb dat soort dingen met muziek, anderen met theater of iets anders. Misschien ben jij wel heel goed in madeliefjes opmerken naast de snelweg, weet ik veel, iedereen zijn ding.

Ik blog altijd na feestjes en andere toffe dingen. Ik spreek daar altijd mensen die op een of andere manier toch indruk op me maken. Zoals een toneelstuk van vrijdag. Over dat er zo'n druk is om 'goed genoeg' te zijn. Niemand is goed genoeg. Goed genoeg zijn bestaat niet. Naar een standaard leven. Aan die standaard voldoen. Goed is iedereen, ergens in. Ik heb wel besloten om niet te veel van de standaard af te hangen. Een standaard beeld dan, je weet vaak zelf wat goed voor jou is. Al maak je een fout, zoals iedereen al zegt, daar leer je van.

Maak je niet te veel druk. Als iemand vindt dat je niet goed genoeg bent, dan is die persoon fout. Ik zal nooit leven als iemand. Ik ben ik. Misschien is weer lekker een zweefteef verhaal, maar ik vind het zo naar als mensen zich gaan inhouden of henzelf gaan verpesten door aan een standaard te gaan leven.

Nu wil ik je ook nog wat feestjes foto's meegeven, omdat het toch wel vermakelijk is.

Depth over Distance

Omdat niemand me verliet was ik nooit echt alleen te vinden, ik had een huis vol vreemden en een hoofd vol vrienden. Een brievenbus vol brieven, op iedereen verliefd en ik ga naar bed. Ik doe net alsof ik slaap. Ik doe net alsof ik wakker ben.

Maar ik ben geneigd de goede dingen te verpesten. Maar met jou is het anders, de regels gelden hier niet. Maar ik heb wat afstand nodig om van gewoontes af te komen. Dus laat me dit doen, over een jaar zien we elkaar hier terug. Als wij dan nog iets zijn, kan ik mijn angsten los laten. Angst voor normaal zijn, angst voor de massieve muren van onze toekomst en het loslaten van wat is gebeurd.

(Eefje de Visser en Maria Mena)

Het is tijd.

Ik ben bij een lezing. Niet alleen een lezing, van de aller tofste mensen van de wereld, maar ook singer-songwriters. Nina (het liefste vriendinnetje van de wereld) heeft iedereen geshockeerd met haar stukje over seks, Arturo Vega (de vijfde man van the Ramones) liet zijn geweldige kunstwerken zien en Peter (achternaam?! Een Amerikaanse singer-songwriter) was geweldig duidelijk. Duidelijk, beter kan ik het niet omschrijven.

Deze mensen laten me inzien dat ik door moet zetten. Ik wil ook mensen shockeren, een kunstwerk neerzetten en duidelijk zijn. Iets laten zien. Iets moois creëren wat mensen aanspreekt.

Het is nu de tijd om iets te bereiken. Het is tijd voor de wereld.