Een verliefdheid in ontwikkeling. Een vriendschap die vervaagd. Meerdere vriendschappen die vervagen. Een oude vriendschap die weer opbloeit. Nieuwe ontmoetingen. Verbroken relaties. Boos, blij, opgelucht, kriebels, teleurstelling, stress, verdrietig, verbaasd, chaotisch, verveeld, muzikaal, doof, gek en veel meer.

Zo ben ik en dit gebeurt er de laatste tijd. Nouja, zo zie ik mezelf.

Een standaard.

Dat de wereld voor iedereen anders is. Ook in wat mensen aanspreekt. Bijvoorbeeld; een vriend van me zat naast me in de bus en hij herkent alle street art waar mensen dagelijks langs lopen, maar het niet opmerken. Ik heb dat soort dingen met muziek, anderen met theater of iets anders. Misschien ben jij wel heel goed in madeliefjes opmerken naast de snelweg, weet ik veel, iedereen zijn ding.

Ik blog altijd na feestjes en andere toffe dingen. Ik spreek daar altijd mensen die op een of andere manier toch indruk op me maken. Zoals een toneelstuk van vrijdag. Over dat er zo'n druk is om 'goed genoeg' te zijn. Niemand is goed genoeg. Goed genoeg zijn bestaat niet. Naar een standaard leven. Aan die standaard voldoen. Goed is iedereen, ergens in. Ik heb wel besloten om niet te veel van de standaard af te hangen. Een standaard beeld dan, je weet vaak zelf wat goed voor jou is. Al maak je een fout, zoals iedereen al zegt, daar leer je van.

Maak je niet te veel druk. Als iemand vindt dat je niet goed genoeg bent, dan is die persoon fout. Ik zal nooit leven als iemand. Ik ben ik. Misschien is weer lekker een zweefteef verhaal, maar ik vind het zo naar als mensen zich gaan inhouden of henzelf gaan verpesten door aan een standaard te gaan leven.

Nu wil ik je ook nog wat feestjes foto's meegeven, omdat het toch wel vermakelijk is.

Depth over Distance

Omdat niemand me verliet was ik nooit echt alleen te vinden, ik had een huis vol vreemden en een hoofd vol vrienden. Een brievenbus vol brieven, op iedereen verliefd en ik ga naar bed. Ik doe net alsof ik slaap. Ik doe net alsof ik wakker ben.

Maar ik ben geneigd de goede dingen te verpesten. Maar met jou is het anders, de regels gelden hier niet. Maar ik heb wat afstand nodig om van gewoontes af te komen. Dus laat me dit doen, over een jaar zien we elkaar hier terug. Als wij dan nog iets zijn, kan ik mijn angsten los laten. Angst voor normaal zijn, angst voor de massieve muren van onze toekomst en het loslaten van wat is gebeurd.

(Eefje de Visser en Maria Mena)

Het is tijd.

Ik ben bij een lezing. Niet alleen een lezing, van de aller tofste mensen van de wereld, maar ook singer-songwriters. Nina (het liefste vriendinnetje van de wereld) heeft iedereen geshockeerd met haar stukje over seks, Arturo Vega (de vijfde man van the Ramones) liet zijn geweldige kunstwerken zien en Peter (achternaam?! Een Amerikaanse singer-songwriter) was geweldig duidelijk. Duidelijk, beter kan ik het niet omschrijven.

Deze mensen laten me inzien dat ik door moet zetten. Ik wil ook mensen shockeren, een kunstwerk neerzetten en duidelijk zijn. Iets laten zien. Iets moois creëren wat mensen aanspreekt.

Het is nu de tijd om iets te bereiken. Het is tijd voor de wereld.

poef paf pief

Zou het niet leuk zijn om te verdwijnen en dan na een paar maanden ergens weer op te duiken? Dat je zo verandert bent dat niemand je herkent, of in ieder geval verbaast over hoe je er uit ziet? Je ontwikkelt zo veel in een paar maanden, maar niemand heeft het door. Ik denk dat ik maar een tijdje ga verdwijnen, zo ver ik dat kan.

Ik wil weten of ik mensen kan shockeren. Of ik ze kan verbazen.
Ook heb ik gewoon tijd voor mezelf nodig. Om alles op een rijtje te zetten en eindelijk ergens in te slagen.

HET IS TIJD OM OP EIGEN BENEN TE STAAN.

“I am still so naïve; I know pretty much what I like and dislike; but please, don’t ask me who I am. A passionate, fragmentary girl, maybe?” 
                                                        - Sylvia Plath

kwijt joh.

Uitstellen is iets waar we allemaal last van hebben. Ik zelf ook. De één omdat hij te lui is, ik denk dat ik uitstel omdat ik bang ben. Bang om iets los te laten, bang om het nieuwe te verpesten. Ik nam me voor om heel hard aan school te werken, maar dan komt mijn examen zo dicht bij. Ik nam me voor om meer muziek te schrijven, maar wat als iemand het lelijk vindt? Ik nam me voor om over mijn ex heen te komen, helaas heeft dat maanden lang geduurd. Ik nam me voor om mezelf te veranderen, maar ik was bang om mezelf kwijt te raken. Al ben ik mezelf al kwijt.

Wie ben ik? Waar hoor ik? Op wie ben ik verliefd en wie vind ik stom? 

En er werd een heel mooi liedje voor me geschreven die het zo goed beschrijft. 

"I lost myself. Always in love, beautiful trust, inside your love."

Beseffen is moeilijk. Iets doen aan wat je wil veranderen is nog moeilijker. Wanneer dat tegelijkertijd is komt dat hard aan. Ik ben veel mensen kwijt geraakt en ik ben zo bang om meer mensen kwijt te raken dat ik ze juist kwijt raak. Snap je? Nee? Ja, ik ben ook verschrikkelijk vaag. Het spijt me, beter kan ik het ook niet uitleggen. Afsluiten is makkelijk, open stellen is moeilijk. Op het moment zijn er maar een klein aantal mensen waarvoor ik me open stel, terwijl ik niets te verbergen heb.

Ik besef me dat ik de allerbeste vrienden ter wereld heb, dat ik te bang ben, dat ik verliefdheid probeer te forceren en ik het makkelijkste schrijf als ik huil.