Klaar.

Ik zie alle andere kanten van je, ik schat alles beter in. Ik heb het moeilijk, maar nu is het ook klaar. Ik ga mezelf vinden. En jij hoort niet in mijn plaatje. Ik denk zelfs, dat dat beter voor me is.

Begonnen aan een zoektocht naar mezelf. Moet ik dat alleen doen? Ik hoop het niet. En het is een reis die heel lang gaat duren. Dat ik dingen moet vergeten en dingen moet leren. Dat ik moet leven. Dat ik mijn grenzen op moet zoeken. Dat ik dingen moet doen voordat ik er klaar voor ben, want als ik het gevoel heb dat ik er klaar voor ben ben ik al te laat (dit stond in Menno's afscheidsbrief). Dingen sneller achter me laten en niet meer achterom kijken Ik stel dit uit. Ik stel alles uit.

Ik weet echt niet wie ik ben. Als ik moet vertellen wie ik ben, weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Ik wil graag dat anderen me vertellen wie ik ben, maar ik moet het zelf weten. Het meeste van de tijd vind ik mezelf een egoïstisch kutwijf dat meer aan anderen moet denken. Onzekerheid geeft me een slecht beeld van mezelf, dat is jammer.

Lied zou liedjes moeten schrijven.

"Ik heb zonder storm schipbreuk geleden op een zee waarin je kunt staan" - Pessoa (Het boek der Rusteloosheid)

Dat je dan alles wegstopt. Dat je alles probeert te vergeten, maar je iedere keer nog een extra stomp in je maag krijgt. Dat alles over lijkt te zijn, maar dat je toch nog een klap in je gezicht krijgt. Zo voel ik me nu. Dat alles wat goed lijkt te gaan toch na een kleine tijd weer verpest wordt. Het zou zo zo fijn zijn als ik een keer de kans zou krijgen om alles te kunnen doen. Geen grenzen, geen drempels. Ik ben daar naar onderweg, denk ik. Al heeft die weg wel veel hobbels. Ik krijg vrijheid als ik mijn school afrond. Als ik in de zomer heel hard werk kan ik misschien na mijn examens mijn kamer betalen. Ik wil het huis uit, ik wil mijn eigen verantwoordelijkheden hebben en ik wil doen wat ik leuk vind. En ontdekken wie echte vrienden zijn. Helaas kan je echte vrienden meestal maar op 1 hand tellen.
Ik ben zo blij dat ik naar HAVO ben gegaan. Ik heb verschrikkelijk toffe mensen ontmoet, waar misschien wel écht blijvende vrienden in zitten, plus dat mijn cijfers verbeteren, waardoor ik me beter ga voelen.

Eigenlijk heeft alles wat ik heb meegemaakt veel positieve dingen meegebracht. Dat had ik in eerste instantie niet verwacht. Alles wat je doet brengt ervaringen met zich mee. Je kan ze gebruiken op de manier die JIJ wilt. Hoe negatief die ervaring ook was, alles is om te zetten in iets positiefs. Dat moet ik zelf wat vaker inzien.

Wat ik me nog wel afvraag;
Who am I?

Valencia

Ik ben net 2 dagen terug van een school excursie naar Valencia. Omdat ik daar geen internet had, wil ik jullie er nu wat over vertellen.

Valencia, 26/03/12 15:05
Vandaag heel veel gelopen. Mijn rug doet pijn, dus terwijl ik dit schrijf zit ik op een bankje in een botanische tuin. Het is prachtig. Op een bankje met afgebladerde witte verf met allemaal verschillende kleuren bloemen om me heen. In de verte hoor ik Enzo, een jongen uit mijn klas, op zijn mondharmonica spelen. Hij heeft er net zeven voor €40,- gekocht. Op een marktje waar ik een ring heb gekocht. Valencia heeft iets bijzonders.
Ik mis niemand en dat vind ik vreemd. Ik mis trouwens niet zo snel mensen, denk ik. Het is ook wel even fijn om alleen te zijn. Los van de groep drukke tieners, die tussen de 15 en 17 jaar zijn en naar mijn mening erg hard kunnen schreeuwen. In het hostel is het daarom ook een chaos. Er zijn twee werkende douches voor ongeveer 17 meisjes. Om mijn kamer te beschrijven; twee stapelbedden. Meer past er niet in. Nou ja, er zit een halve meter tussen de stapelbedden. Megan slaapt boven mij en ons stapelbed zit met tape aan elkaar vast. Als je hoest begint het bed al te kraken. Ook is er op onze deur "Please masturbate quietly" geschreven ( http://twitpic.com/93fc04). Het is niet zo gek dat dat er staat, als de bedden zo hard kraken.
Wat ik trouwens wel mis, is mijn piano. Ik wil kunnen spelen en zingen. Dat maakt mijn hoofd leeg. Het maakt me ook vrolijk. Ik mis muziek om me heen, dan lijkt alles bij elkaar te passen. Drukte wordt rust, hoe groot de chaos ook is.

Volgens mij vinden Spanjaarden me raar.
"Free as a bird, you know?"

New York

Ik had een 7,7 voor m'n creatief schrijven verhaal. Het is dus niet geweldig, maar ik ga het jullie laten lezen. Geschreven op 3 februari 2012.

"Ik loop in Central Park. De kou is bijna niet te harden. Er zijn sneeuwstormen, dat is algemeen bekend. Ik denk dat weinig mensen Central Park zo mooi hebben gezien. Ik sta stil. Ik kijk om me heen. Het Central Park wat je normaal zo groen en groot ziet op TV lijkt nu zo klein. Sneeuw overal en ik kan niet verder kijken dan 20 meter. Het blijft sneeuwen. New York zal vast al prachtig zijn met mooi weer, maar dit mooier dan dit had ik me niet kunnen wensen. Mijn ouders en zusje lopen denk ik 7 meter voor me. Ik voel het koude ijzer van mijn paraplu door mijn handschoenen heen. Ik verwonder me echt over alle prachtige dingen om me heen.  De besneeuwde bomen en de sneeuw op de weg. Ik zou willen dat ik hier met mijn vriend was. Het heeft iets romantisch. De lantaarnpalen zijn besneeuwt en er komt een soort van zwak geel licht vanaf. Ik hoor van een afstandje de drukte van de stad, maar het lijkt me niet te raken. Deze rust. Rust, dat is het. Ik snap dat alle drukke New Yorkers hier naartoe komen na hun werk, even weg van alles. Ik ben gefascineerd door de stad. Hoe kan het dat maar een paar honderd van deze rust en van dit prachtig gezicht de drukte en het leven niet lijken op te houden. Ik sluit me af. Zoveel stilte. Mijn hotel zit eigenlijk op Times Square. Gisteravond heb ik daar uren in mijn eentje rondgelopen. De drukte en de lampjes waren net zo mooi als Central Park op dit moment. Net zo mooi, alleen op een hele andere manier. Ik liep daar alleen, mijn familie was in het hotel en ik had hen overtuigd dat ik me wel even alleen zo redden in deze hectische stad. Dat ik een moment voor mezelf nodig had. Ik begon een sneeuwpop te maken, midden op Times Square. In dat ene perkje waar ruimte was. Sneeuw was er genoeg. Het sneeuwt al dagen non-stop. Terwijl ik bezig was met die sneeuwpop werd ik gefotografeerd door heel veel toeristen, waarvan 75 procent natuurlijk Japanner was. Daarna ging ik koffie drinken bij een Starbucks, die op elke hoek lijkt te zitten. De koffie verwarmde me. Ik had het zo koud. De warmte van de koffie deden mijn handen goed. Tegenover het koffiezaakje is de M&M store. Een verschrikkelijk groot beeldscherm hangt boven de winkel en het zorgde ervoor dat alles in felle kleuren verlicht werd. Ik ruik de koffie. Ik luisterde naar het typisch Amerikaanse accent en de haast waarin iedereen praat. Nadat ik mijn koffie op had ging ik weer naar buiten, struinend over de lange voetpaden. De stoplichten veranderden zo snel van kleur dat ik er niet lang naar kon kijken. Op een of andere manier maakte de stad me bang. Ik voelde me zo klein tussen de grote gebouwen en alle mensen die zo snel om je heen lopen. Ik ben tijdens dat lopen door wel door 20 mensen aangesproken, of ik een bus tour wilde doen of een speciaal toeristen tripje naar het Statue of Liberty wilde. Ik heb ze een paar keer netjes bedankt maar na een paar keer ben ik gewoon doorgelopen. Je gaat je na een tijdje irriteren. De sneeuw. De sneeuw en de kou zijn niet veranderd sinds gisteren. En de eenzaamheid ook niet. Gister genoot ik van die eenzaamheid. Nu loop ik maar een paar meter achter mijn ouders , maar het voelt op een bepaalde manier hetzelfde. Ik realiseer me dat ik stil sta, mijn ouders zijn bijna uit het zicht verdwenen. Ik roep, maar ze horen me niet. Ik versnel mijn pas. Ik voel opeens mijn voeten niet meer. Dat is gek, ik had helemaal niet door dat mijn voeten zo koud waren geworden. Ik ren over de besneeuwde weg, tussen de besneeuwde bomen door. Ik kom bij mijn ouders en zusje aan. Daar is de weg al weer. De drukte. We proberen een taxi te krijgen. Natuurlijk is dat bijna onmogelijk bij dit weer."

Hoi. Een tijd niet geschreven. Dat is mooi, dan leest bijna niemand het meer en ik moet alles van me af schrijven. Alles gaat fout. Ik voel me alleen. Ik kan m'n draai niet vinden op school, ik voel me ziek, relatieproblemen en m'n hoofd kan alles niet aan. Ik kan alleen maar hopen op dat het goed komt. Ik word gek als ik er aan denk. Ik wil het niet. Ik wil niet zonder Coldplay, Le Le en De Jeugd van Tegenwoordig lyrics. Ik wil niet dat we niet meer Skypen tot 7 uur s'ochtends en dat jij rare dansjes doet. Ik wil dat je me weer knuffelt zo als je altijd doet, je wrijft over m'n rug en geeft me dan een kus op m'n wang of op m'n voorhoofd. Ik wil niet dat dat stopt. Ik wil weer Coldplay dingen zingen in m'n woonkamer en wijnkip eten. Ik wil weer in de bioscoop zitten en Harry Potter Part 2 zien.

Vandaag kan ik alleen maar huilen. En aan dingen van vorig weekend denken. Dat je me lief vond. Maar me lief vinden en leuk zijn is misschien niet goed genoeg. Blijf alsjeblieft twijfelen tot het laatste moment. En er spreekt één leugenachtige vraag in m'n hoofd.

'Wat heb ik verkeerd gedaan?'

"S'ochtends vroeg, hesje aan. Hoe lekker kan een mensje gaan?"
"Dream of para para paradise, everytime she closed her eyes."

Koffie in Utrecht.

Vandaag was ik in Utrecht. Snel van school naar de trein lopen en als je dan aankomt in Utrecht staat vriendje al te wachten. Koffie drinken in de Starbucks en in een gek Belgisch bier café zitten. Ik doe dit soort dingen niet zo heel vaak, meestal alleen met the boyfriend, alleen ik vind het wel fijn. Gewoon de trein pakken voor een kopje koffie. Het is toch toetsweek, je hebt vaak geen tijd om dit soort dingen te doen. Dat is jammer. Ook is geld vaak een issue. Ik ben helaas een arme scholier. Het geld wat ik de komende tijd verdien gaat naar het kaartje van Into The Great Wide Open. Spontaner zijn. Dat wil ik. De tijd en het geld hebben om zomaar ergens heen te gaan, zomaar wat te gaan doen. Wat zou dat fijn zijn. Laat ik nou eerst maar m'n Havo afmaken en m'n toetsweek goed doen, dan wordt alles een stuk makkelijk. Denk ik dan.