Ik weet het niet.

Tranen stromen over mijn wangen zoals ze in tijden niet meer gedaan hebben. Ik maak mezelf zo bizar onzeker en boos. Bang vooral. Bang voor al mijn verwachtingen, dromen en mezelf. Of ik ergens tot in staat ben. Of ik liefde ken en of ik verliefd kan worden. Alles wat goed was vorige winter, kan dat zich herhalen? Maar dan op een andere manier?

Ik denk mezelf de grond in, wat ik dacht dat ik mezelf had afgeleerd. Misschien is dat iets van mij, al ga ik mezelf door die actie haten.

Ik mis mezelf.

Gelukkig nieuw jaar!

Eerste blog van een nieuw jaar! Gelukkig nieuw jaar allemaal, de beste wensen. Ik gun iedereen het aller fijnste, mooiste, meest liefdevolle, gelukkigste jaar ooit. Nog goede voornemens? Ik niet, ik hou me er toch niet aan. Ook geven goede voornemens verwachtingen, verwachtingen die niet altijd even goed zijn. Verwachtingen van jezelf en anderen die iets van jou verwachten.

Ik ben het jaar goed begonnen, vrolijk en blij en gelukkig. Ik kan niet zeggen dat ik gelukkig ben, alleen ik heb me gelukkig gevoeld de laatste paar dagen. Ik heb veel verwachtingen van dit jaar. Ik slaag (hoop ik), ik word achttien, ik ga er een prachtige zomer van maken, ik ga studeren (hoop ik) en ik woon waarschijnlijk aan het eind van dit jaar in Amsterdam. Dit is allemaal zo fijn dat het me stiekem toch wel een beetje bang maakt. Wat als ik niet slaag? Wat als ik niet word toegelaten tot mijn opleiding? Et cetera, et cetera. Het is gek hoe één bepaalde gebeurtenis alles kan veranderen, daar sta je nooit bij stil. Misschien is het ook wel goed om daar niet bij stil te staan en het maar te laten gebeuren, anders zou je gek worden. Denk ik dan, dan ga je je afvragen of een glas water drinken alles kan veranderen. Maar goed, dat was niet aan de orde.

Ik wil even zeggen dat ik blij ben dat de vrienden die ik nu heb samen met mij 2013 in gaan. Ze zijn de aller leukste, aller liefste en aller tofste mensen op de wereld. 2012 was niet zo tof, 2013 wordt mijn jaar.

Leven op het randje, hè?

Weekend.

Vannacht had ik een gesprek met de moeder van een vriend van me. Ik kwam van iemand vandaan die ik tof vind. Dat durf ik te zeggen, ook als je het leest. Met haar had ik het over hoe ik ben en wat ik ben. Het was fijn. Dit is een fijn weekend. Na maanden.

Nu kijk ik The Sound of Music met mijn beste vriendjes. We willen dat de jongste van de Von Trapp familie van de berg stort, irritant kind.

Kusjes vanuit mijn woonplaats.

Regenachtige ochtend. 17 december 2012. Een jaar geleden was het de dag van het Coldplay concert. De dag dat ik echt verliefd werd op mijn ex, dat ik gelukkig was en dat ik moest huilen bij Fix You. Deze 17 december is zo anders. Vandaag ben ik in de war. Blij maar niet gelukkig. Vandaag besloot ik niets aan mijn uiterlijk te doen omdat ik geen zin had. Zo veel veranderd in ren jaar. Ik kan mijn ex niet uitstaan, ik ben zoveel meer volwassen geworden, ik ben afgevallen en zelfverzekerder geworden. Bijna een compleet ander persoon.

Niet helemaal. Ik ben nog steeds blond en chubby, ik ben nog steeds niet grappig, ik hou nog steeds meer van droge dan van zoete witte wijn en ik ben niet opgehouden met zingen. Het is heel gek om een jaar na een bepaalde belangrijke datum naar jezelf te kijken en te zien hoe jij en je sociale contacten veranderd zijn.

Ik denk wel dat ik gelukkig word. Ik ben zelfverzekerd en vaker blij dan vorig jaar. Alleen ik mis liefde, en dat is onnodig.

Ik ben net zo tof alleen.

"Oh you laugh like there is hope in the story." - Ben Howard (Bones)

Handgeschreven.

Ik ging schrijven omdat ik me verveelde. Dit is het resultaat.

Eigenlijk wil ik dit tegen je zeggen, maar dat durf ik niet. Er is ook geen reden tot. Het kwam in me op.

Dit ben ik. Met al mijn min en pluspunten. Ik ben chaotisch, ik ben overgevoelig. Ook wel eens over emotioneel. Ik hou van schrijven, muziek maken, door het bos wandelen. Ik hou van stilte, maar ik word er uit eindelijk bang van. Ik kan niet slapen als het stil is, daarom staat 3FM aan. Ik ben bang in het donker, ik geloof in geesten en in sterrenbeelden. Niet per se horoscopen. Ik ben af en toe naiëf, ik huil snel. Songpop kan ik niet, mijn reactie vermogen is te langzaam. Ik eet af en toe veel, of heel erg weinig. Ik was een stresseter, ik woog ooit 86 kilo. Ik heb een lieve familie, een puberend zusje en katten slapen in mijn bed. Ik werd laatst 26 geschat, waarschijnlijk omdat ik me ook niet 17 voel. Ik ben niet grappig, ook al zegt Michiel van wel. Ik wilde mijn haar rood verven, tot ik bedacht dat ik blond was. Ik val van trappen, ik maak de domste opmerkingen en ik haat mijn lichaam regelmatig.

Dus dit ben ik. Misschien dat ik vervelend ben en dat je je aan me ergert. Misschien vind je me leuk zoals ik ben. En nu ken je me wat beter, ik hoop dat je me leuk vindt.

Wat ben je mooi. 

Ik ben veel aan het treinen de laatste tijd. Door heel Nederland. Dit weekend was ik nog in Rotterdam en Maassluis en het weekend daarvoor in Nijmegen. Treinen is heerlijk. Nog nooit zo veel fijne muziek achter elkaar gehoord. Mijn nieuwe obsessie is The Kik. Ze maken me vrolijk. Met hun Rotterdamse accent. 

IK WIST NIET WAT IK ZAG. MOOIE BLAUWE OGEN EN EEN WAANZINNIGE LACH.

IK BEN VERLIEFD. VERLIEFD OP EEN PLAATJE. (The Kik – Verliefd op een plaatje)

Dat is toch fijn, heerlijk, leuk, dansbaar en lief? Stiekem ben ik gewoon gelukkig. Omdat alles zo fijn is. Omdat ik kan schrijven, lachen, luisteren, zingen en liefhebben. En ik hoop daar nog heel lang mee door te gaan. Ik ga binnenkort met vriendjes muziek maken en schrijven. Als het lukt zelfs opnemen. De longen uit mijn lijf zingen en genieten. Vooral genieten. Genieten van de muziek die ik hoor en de muziek die ik maak en dat gevoel vasthouden. Tot ik het moet loslaten.

Ik vind je lief.